Stockholmsyndroom is een psychologisch verschijnsel waarbij iemand in een bedreigende of gecontroleerde situatie emotionele verbondenheid ontwikkelt met de dader.
Het ontstaat vooral onder langdurige stress, afhankelijkheid en een gebrek aan controle.
De 4 belangrijkste kenmerken
- Sympathie voor de dader
Het slachtoffer krijgt positieve gevoelens of begrip voor de persoon die hen schade toebrengt. - Wantrouwen tegenover hulp van buitenaf
Het slachtoffer ziet redders of autoriteiten eerder als bedreiging dan als hulp. - Kleine vriendelijkheid wordt overdreven belangrijk
Minimale positieve signalen van de dader worden gezien als bewijs van “goedheid”. - Afhankelijkheid in een stressvolle situatie
De dader bepaalt veiligheid, informatie en overleving, waardoor het slachtoffer zich emotioneel aanpast.
1. Afhankelijkheid als machtsstrategie
Door hun grootte, ervaring en bestuurlijke reputatie heeft de VVD een positie gecreëerd waarin elke coalitie begint met de vraag:
“Hebben we M-Spensers & Dilan. nodig om dit niet in brand te laten vliegen?”
Antwoord: “Waarschijnlijk wel.”
Het maakt niet uit hoeveel schandalen, crisissen of valpartijen erachter liggen — de rest van Den Haag heeft het gevoel dat regeren zonder de VVD ongeveer even verstandig is als het uitzetten van de wifi in een huishouden met tieners. Technisch mogelijk. Praktisch levensgevaarlijk.
2. Kleine gebaren als grote redding
Eens in de zoveel tijd zegt de VVD:
“We moeten naar elkaar luisteren.”
Of:
“We zeggen volmondig sorry en zijn er keihard aan aan het werken.”
En iedereen zucht, rolt met de ogen…
…maar denkt: “Oké, ze klinken redelijk — #tochmaarweerVVD.” De VVD adverteerde er zelfs mee in de afgelopen campagne.
Dit is exact de dynamiek die we kennen van die ene vriend(in) die al 12 jaar in dezelfde giftige relatie zit.
“Hij heeft sorry gezegd! Dit keer meende hij het echt!”
3. De PVV als dreigende buurman
Zonder dat de VVD er hard voor hoeft te werken, draagt de PVV een gouden bijdrage aan de machtspositie van de liberalen:
pure angst zonder oplossingen of relevante inbreng.
Het midden en links zien in de PVV een politieke pitbull die altijd op scherp staat.
De VVD?
Een nerveuze Erfhond die af en toe dingen omgooit maar in elk geval niet doorbijt.
En dus denkt Nederland:
“We blijven wel bij die Erfhond.”
“Want die pitbull… ja nee, dat is nog erger!”
4. Normalisatie door langdurige macht
In veertien jaar zijn VVD-principes “nee tegen de spreidingswet”, “de markt in de zorg”, “grenzen strakker en”, “handen af van de Hypotheekrente en de auto”, “het strengste asielbeleid ooit”, zo normaal geworden dat andere partijen ze zijn gaan verdedigen zonder dat ze merken dat het de VVD-lijn was. Waarbij de menigte denkt dat het komt door de buitenlanders, de asielzoekers. Niet door falend beleid. Het niet bouwen van huizen, het wegpompen van gas, het niet compenseren van toeslagenouders, Groningers, indexeren van Pensioenen, investeren in zorg in onderwijs, een werkend OV, grote bedrijven normaal belasten.
Het resultaat:
Een politiek midden dat meer op VVD-Lite lijkt dan op zelfstandige ideologieën.
Je ziet het aan de vijf actuele formatie-thema’s: wonen, migratie, stikstof, economie, veiligheid/defensie. Aan welke partij denkt u bij deze belangrijkste aandachtspunten? Herkent u D66?
Alsof de VVD niet een coalitiepartner is, maar een soort bureaustoel waar iedereen op vastgeschroefd zit. Het zit niet lekker, kraakt soms gevaarlijk, maar als je wil opstaan breekt het hele ding uit elkaar.
D66 moet dat in haar oren knopen en eens kijken naar het lot van de vorige verkiezingsbelofte, de NSC. De VVD is onbetrouwbaar blaast coalities op en is de reden van de puinbak waar we inzitten omdat ze 14 jaar lang in ieder kabinet hebben gezeten. Waarbij de laatste echt een totaal fiasco is gebleken.
Maar zolang de angst voor alternatieven groter is dan de frustratie over het heden, blijft Nederland doen wat het al 14 jaar doet:
“Blijf dan nog maar even. Maar dit is écht de laatste keer.”
(…tot de volgende formatie, denken ze dan bij de VVD, want dat zei je de vorige keer ook.)