We gaan het hebben over identiteitspolitiek. Over doorgeslagen trots, het gezonde individu en over sorry. In de afgelopen jaren werden standpunten van regeringsfunctionarissen steeds meer bepaald door de belangen van de groep waarmee ze zich indentificeren. Door de versplintering van partijen werd dat effect nog eens versterkt.
Opkomen voor solidariteit
Juist daardoor hebben mensen het gevoel dat de politiek er niet voor hen is. Wanneer je niet de aansluiting voelt bij het ‘juiste’ clubje. Dan is er niemand voor jou. In plaats van op te komen voor deelbelangen zou het kabinet of de regeringspartij(en) moeten opkomen voor waarden als solidariteit en gelijkheid.
Zoek het midden
Identiteitspolitiek draait vaak om zelfmedelijden, narcisme en slachtofferschap. Het werkt in dat geval polariserend en niet verbindend. De humor verdwijnt. Iedereen heeft lange tenen. Mensen die anders denken zijn fout. De cancel cultuur. Dat verhard en kan worden opgelost door elkaar in het midden op te zoeken.
Het midden zoeken, en ga dan vanaf die brug eens aan de bak vindt een doel met elkaar.
Dat betekent dat groepen zoals Farmers Defence Force, LHBTI’ers, Keti Kotti, kick out Zwarte Piet, Agractie, de oorlogsveteranen, Extinction Rebellion, Max fans, Voetbalsupporters, de Christenen en de Moslims, the Hells Angels en alle breiclubjes die ik hier oversla, elkaar in het midden zoeken. En dan op die brug bij elkaar in de spiegel kijken. En dat geldt tegenwoordig in hoge mate ook in de tweede kamer. Ga iets goeds doen!
Vind een hoger doel
Kijk eens voorbij je gebrokenheid en de schuilplaats van je (politieke) identiteit naar het standpunt van de ander. De jongeren, de ouderen, de zorg, de mensen die moeilijk meekomen, de eenzamen, de vluchteling. En de weerloze natuur en ga dan vanaf die brug eens aan de bak. Vind een echt doel met elkaar, kijk wat jij kan (bij)dragen. En maak het leefbaar!
Dus individualiteit omwille van elkaar uit rijkdom en zo samen leven. In plaats van samen ten koste van het individu uit armoede.
voor, deregeringspartij.nl
Herijken van individualisme.
Het woord individu heeft een kwade reuk gekregen. Toch is juist dat wat ons kenmerkt we zijn gelijken in elkaars uniciteit. De meeste mensen verlangen in de eerste plaats naar veiligheid door basisvoorwaarden maar hebben een dieper gevoelde behoefte aan erkenning, waardering, gezien, gehoord of geliefd te worden. En waar we verschillen, is hoe we daar uiting aan geven. Het is goed als we sterke individuen mogen zijn. Die hun talenten en vaardigheden inzetten voor hun omgeving. En de individuele talenten en kracht in elkaar stimuleren en opzoeken. Dus individualiteit omwille van elkaar uit rijkdom en zo samen leven. In plaats van samen ten koste van het individu uit armoede.
Verharding en polarisatie.
De regeringspartij zet zich in voor het recht om je naasten lief te hebben. Dit normaal verklaren. Niet versplinteren maar verbinden.
Er heerst al te lang een wantrouwende en verzuurde sfeer in Nederland. 12 jaar lang was de regering, onder Rutte flets en kleurloos. Nu is daar een nog polariserender sfeer voor in de plaats gekomen. Waar Rutte vooral de status quo wilde behouden en mensen op taoistische wijze bij elkaar hield. Maar niets deed. Vooral gericht op efficiëntie, onbezield. Alles werd gereduceerd tot een contract of een begroting. Geen visie of perspectief kunnen, durven of willen bieden. Ondertussen zijn dossiers vooruitgeschoven. En veel is afgebroken of laten liggen. Nu wijzen populisten op rechts met hun vinger naar ‘de buitenlander’, Marrokanen, de EU, het klimaatbeleid, de woke(n). En op links naar het foute en vieze bedrijfsleven, de boze witte man, de aandeelhouder, de olie-industrie.
En daar moeten we dus mee ophouden om verder te komen. Dus van niks doen en kop in het zand. Via het gaat mis het komt door jou. Naar hoe willen we leven en wat gaan we er samen met elkaar aan doen.
De regeringspartij zet zich in voor het recht om je naasten lief te hebben. Dit normaal verklaren. Niet versplinteren maar verbinden. Al die groepjes, letters en kleuren zetten ons tegenover elkaar. Dat laatste zeggen ten aanzien van bijvoorbeeld de regenboogvlag maakt dat je al snel in de hoek staat als een bekrompen homohater. Net als kritiek hebben op hoe Israel zich verhoud tot Palestina. Je zomaar tot een holocaust-ontkenner kan bestempelen.
Gezonde trots
In een artikel in de spectator wordt uitgelegd hoe Pride is overgenomen door de Gender community. Dat artikel betrekt het woord Pride vooral op het gelijknamige evenement van de LHBTIQ gemeenschap. Pride betekent trots. Dit is echter een medaille met twee kanten die veel breder in de maatschappij om aandacht vraagt.
Het artikel stelt dat de ‘Gender community’ zelf in strijd is met breed geaccepteerde rechten om een relatie te hebben met iemand van gelijke sexe. De LHBTI community lijkt te stellen dat Sexe of voorkeur er niet toe doet. Maar deze uitleg is heel anders, dan hoe het allemaal begon. In plaats van de sfeer van leven en laten leven. Die zorgvuldig en stevig is bevochten en gerealiseerd. Naar een sfeer van je bent voor ons gedachtegoed of anders… Het is dus veel activistischer en dat werkt polariserend. https://www.spectator.co.uk/article/how-pride-lost-its-way/
De andere kant van de Pride medaille
Pride can be a poison when it’s the basis for disrespecting others and thus creating suffering in our lives. Excessive pride is an exaggerated appreciation of oneself by devaluating others. It is often driven by poor self-worth. We are so insecure that we compensate by feeling superior.
Dit gaat niet alleen op voor de Pride beweging. Deze polarisatie zien we in de hele samenleving terug. In de Politiek, teams in bedrijven, sportclubs, verenigingen. En in meer en minder mate bij verschillende belangengroepen.
Met een gezonde trots is niets mis. Maar zodra trots doorschiet naar anderen minderwaardig verklaren. Cancelen, dan is er een probleem. En dat speelt dus in veel bredere zin. In religie, politiek, op scholen, geaardheid, enz.
Eén vlag
De regering waakt over de driekleur. Die rechtop hangen is soms al een uitdaging… De regeringspartij bedrijft zo min mogelijk identiteitspolitiek. Maar borgt wel de rechten van belangengroepen om zich uit te spreken. Mits de openbare orde redelijk geborgd is.
Nederland is een constitutionele Monarchie met een parlementaire democratie. Het Koningshuis kan terugvallen op een diepgewortelde historie. En kijkt met een langere horizon dan vier jaar. De parlementaire democratie is hierop een evolutie en rouleert iedere vier jaar. De afgelopen formaties verliepen slecht, stroef en langzaam. Als de politiek steun verliest dan straalt dat af op het Koningshuis. Vraag is ook wat wil het Koningshuis zelf, wat wil Amalia? Mogen zij er ook zijn? Het is een nationale sport om één keer in de week het Koningshuis ter discussie te stellen. Te duur, niet relevant, antiek. Daartegenover staat lange termijn, een verbindend symbool. Internationaal een sterke PR machine. Zolang we een Koningshuis hebben dient de veiligheid en het voortbestaan geborgd te worden. Een stabiele regering, met minder gemor en geklaag en vooral meer waardering voor elkaar zal niet alleen bijdragen aan een veiliger en vrijer leefklimaat voor de leden van het Koningshuis, maar voor ons allemaal.
Zouteloos sorry zeggen kan niet langer
De veiligheid van publieksfiguren is in brede zin een grote zorg. Er wordt geworsteld met vertrouwen door begrippen als transparantie, openheid en privacy. Steeds vaker nemen mensen het recht in eigen handen. Mensen willen serieus worden genomen. Door eerlijke informatie en een heldere visie. En dat, wat wordt gezegd ook wordt gedaan. Als dit structureel in disbalans is, dan ontstaat er gedoe. Dat gedoe is niet goed te praten. Maar is wel een symptoom van iets anders. Als je mensen Kutmarrokanen noemt. Of boeren wegzet als viespeuken. Die wel mogen stoppen. Je leven aan puin door een toeslagenaffaire. Je huis vol met scheuren. Dan komt de overheid zelf net zo hard in de achtertuin. En wordt zelf een agressor. Zouteloos sorry zeggen. En dan doorgaan met ‘business as usual’. Voelt dan als een dikke middelvinger. Als de overheid in jouw leven de glazen heeft ingegooid.
Anderszijds is het onacceptabel dat Ministers en bewindspersonen persoonlijk worden bedreigd. Verharding van debatten in en buiten de kamer. De anonimiteit van social media. De bedreiging en gijzeling van mensen in de rechtsgang, advocaten van kroongetuigen. Aanslagen in steden door onderwereld figuren. Dat moet prioriteit krijgen. Want het ondermijnt de democratie & rechtstaat. Door enerzijds harde aanpak van daders. En anderzijds een zachte aanpak door preventie. Perspectieven bieden, voorkomen van geweld, verantwoordelijkheid nemen. En niet aan het pluche blijven plakken. Moet de beer weer in z’n hok.
Sorry
We hebben sorry gezegd voor het slavernijverleden. De uitbuiting, de handel, de vernedering, excuses zijn een waardevol gebaar. Voor wie zich daarin aangesproken voelt. Het plaatst ons echter ook voor een nieuw dilemma.
Morele lat ligt nu fors hoger
Hoe verhouden deze excuses zich met de huidige situatie van; de confectie-industrie, bollentelers, de vleesverwerking, aspergestekers, de orderpickers. De arbeidsomstandigheden en arbeidsvoorwaarden waar deze mensen onder werken zijn niet dezelfde als die van de Nederlander. En al helemaal niet voor de producten die uit het buitenland komen (oa confectie). En de productie daarheen verplaatsen, zoals Klaas Knot van de centrale bank voorstelt, door het Westland te sluiten zal het probleem verplaatsen, niet oplossen.
Hoewel je hier misschien niet spreekt van slavernij in de vorm van eeuwen geleden. Is er wel sprake van een moderne vorm van slavernij. En die is misschien wel veel geraffineerder. Net te weinig inkomen voor een te dure woning en een gezonde maaltijd. Geen arbeidsrechten, studierechten.
Als slavernij echt tot het verleden behoort. Dan moet de regering hier aandacht aan geven. Stel eisen aan producten en diensten en de wijze van totstandkoming. En hierop handhaven. Anders blijft het bij zouteloze intenties. En staat de regering in haar hemd. Als het gaat om excuses voor het slavernij-“verleden”. Door de excuses is de morele lat behoorlijk verhoogd. Voor wie er even goed bij stil staat.
Veiligheid vertrouwen/controle
Wanneer voel je je veilig? Ik voel mij veilig als ik mij geen zorgen hoef te maken over een dak boven mijn hoofd. Een dagelijkse maaltijd. En als ik mag zijn wie ik ben, gehoord, gezien, gestimuleerd en gewaardeerd word door de mensen om mij heen.
Menselijke maat
Veel mensen functioneren het beste in gemeenschappen van 50-150 mensen. Toch organiseren we ons in scholen en organisaties met honderden of duizenden tegelijk. In die massa’s voel je je al snel ondergesneeuwd. Een betekenisloos ontzield nummer die geen weerstand kan bieden aan de groep. Simpelweg omdat de groep te groot is. Dat kan leiden tot depressiviteit angsten en daarop reageren mensen door te vechten, vluchten of verstarren. Dit zijn ongezonde responsen wanneer deze structureel aanhouden. Het wordt dan niet meer maar minder veilig.
Symptoomveiligheid
In de afgelopen jaren reageert de overheid op deze symptomen door veiligheid synoniem te stellen met controle, meer camera’s, pasjes, identiteitskaarten, volgsystemen, crowdmanagement, aanmeld registers in musea, zwembaden, enzovoort. Ondertussen raken we van elkaar vervreemd. En vereenzamen mensen in de massa. Veel mensen voelen zich gemarginaliseerd. Een vervangbaar maar klemgezet radartje in een ingewikkelde klok.
Vitale gemeenschappen
De regeringspartij zou mede voor de veiligheid mensen moeten aanmoedigen zich te bewegen in groepen van 50-150 mensen. Dat kan binnen gemeentes, verenigingen en geloofsgemeenschappen. Als mensen elkaar kennen. Voelen ze zich gezien, gehoord en gewaardeert. Bovendien hersteld dan het vertrouwen, saamhorigheid en is het een medicijn tegen eenzaamheid. Deze vorm zal geen eindantwoord zijn want ook in een dorp of kleine gemeenschap kan je je ondergesneeuwd of weggezet voelen. Maar een meer lokale structuur kan veel problemen oplossen waar nu miljarden mee zijn gemoeid. Het aanmoedigen van wijk en buurtinitiatieven kan bijdragen aan het versterken van lokale gemeenschappen. Vanuit de technologische ontwikkeling is dit ook logisch. Steeds meer producten kunnen on-demand geleverd/ gemaakt worden. En we kunnen putten uit een bijna oneindige globale kennisbron. Om lokale vitale gemeenschappen op te zetten en te steunen dat zal een grote bijdrage leveren aan een betere wereld met een voldoende welzijnsniveau voor ons allemaal.