Wat hebben we weer een topweek gehad in Nederland. Niet zomaar eentje met haring happen en handen schudden. Nee, de NAVO-top. De Grote Jongens kwamen langs. Onze eigen Mark Rutte – inmiddels fulltime glijmiddel voor internationale belangen – mocht als kersvers NAVO-voorzitter zijn voormalige achtertuin laten zien aan de wereld.
En wie kwam er opdraven? Donald J. Trump. Terug van weggeweest. Herverkozen. Niet omdat hij beter is geworden, maar omdat de wereld collectief geheugenverlies blijkt te hebben. Sinds januari opnieuw in het Witte Huis en hij heeft van dag één af aan het gaspedaal van destructie ingetrapt.
Handelsoorlog? Check.
Migranten eruit knuppelen? Dubbelcheck.
Protesten neerslaan met de Nationale Garde? Natuurlijk.
Musk de sloopkogel door de overheidsdiensten laten slaan? Uiteraard.
Ontwikkelingshulp? Wegbezuinigd. Zorg? Gekort. Veteranenpensioenen? Ach, ze hebben tenminste nog hun herinneringen.
En toen kwam de kers op de fascistoïde taart: een militaire parade voor zijn verjaardag. Kim Jong-Un belde: hij wil zijn theatrale ideeën terug.
Maar geen zorgen, Musk is inmiddels alweer door Trump uit zijn functie gesmeten, waarop Elon dan maar een Epsteintje uit de kast trok. Want zo gaat dat in de bananenrepubliek die ooit de VS heette: modder, macht, manipulatie. De drie-eenheid van het moderne leiderschap.
En toch… wat doet Nederland? Wat doet Mark Rutte? Dieper buigen dan een yoga-instructeur die zichzelf kan pijpen. Trump moest blijven geloven in de NAVO, dus dan maar een snoepje geven:
2,5% defensie-uitgaven? Mwah. Laten we er 3,5% van maken.
Of beter: 5%.
Van Greta naar Generaal
Zolang we maar ergens bang voor zijn, kan de politiek weer iets “oplossen”
Slim gespeeld, zeggen de analisten. Want het is niet allemaal tanks en helikopters. Nee, er zit ook een infrastructuurtje in en wat cyberdefensie. En zeg nou zelf: wie wil er geen 1,5% van het BBP besteden aan glasvezel en wachtwoorden veranderen?
Maar laten we niet vergeten waar die 3,5% vandaan komt: de VS geeft dit uit aan alles, van Zuid-Korea tot Irak, van drone-aanvallen tot marineschepen die rondjes varen om Iran.
Waarom moet de hele Navo dan naar 5%? Om Trump tevreden te houden. De man die de NAVO uit wilde.
De man die journalisten uitscheldt tijdens persconferenties, die lastige vragen ontwijkt door vol in de aanval te gaan. Altijd.
En Rutte? Die stuurt berichtjes. Slijmerige, natte, zompige berichtjes. “Great job, Mr. President.” “Thanks to your leadership.” Je zou denken dat Rutte hoopte op een green card met bijbehorend Mar-a-Lago-lidmaatschap.
De pers? Die zat erbij als schoolkinderen op excursie: “Kijk mam, daar is The Beast!” “Oeh, Maxima gaat naar Rotterdam!” Niemand die zich afvroeg wat Trump daar eigenlijk deed – behalve de boel domineren met zijn dreiging tot uittreden en zijn dwingende eisen. Maar ja, de camera draaide en het champagneglas was vol. Dus vrolijhkheid alom.
En ondertussen?
Twee nucleaire installaties in Iran vernietigd. Zo’n beetje alle internationale afspraken schendend. Geen reden, geen debat. Behalve misschien dat Netanyahu al veertig jaar campagne voert tegen Iran. Laten we het eens hebben over Israel, de grootste destabilisator van de Wereld.
Wie durft daar nog tegenin te gaan? Europa? Amerika? Nederland? Nee hoor. Wij paaien liever de macht, zelfs als die macht ruikt naar “brain rot”.
Dus wat zegt deze top?
Dat je met een goed kostuum en een slechte moraal een eind komt.
Dat stoerheid in de politiek tegenwoordig betekent: ja zeggen tegen elke dreiging, als je er zelf dan meer toe doet.
En dat we definitief zijn verschoven van klimaatpaniek naar veiligheidsangst. Van Greta naar Generaal.
Zolang we maar ergens bang voor zijn, kan de politiek weer iets “oplossen”. Liefst met meer budget, minder debat en een paar camera’s erbij.
De NAVO-top was geen overwinning.
Het was een knieval.
Een uitverkoop van principes, gemaskeerd als internationale samenwerking.
En Rutte? Die lachte. Zoals altijd.