Een nieuw kabinet op het bordes — in recordtempo. Maar snelheid is geen kwaliteit op zichzelf. Wie goed kijkt, ziet vooral een herschikking van rollen, geen vernieuwing van richting.
De sleutelposten voor geld en defensie liggen opnieuw bij dezelfde politieke stroming die de afgelopen veertien jaar het economische stuur in handen had. Degene die een Israelische vlag op een Nederlands parlementsgebouw hesen en een leus voor Gaza strafbaar stelden. Ons kabinet lieten vallen op een leugen zit nu aan de touwtjes voor onze defensieuitgaven. Juist in die periode liepen grote dossiers vast: woningmarkt, zorg, uitvoeringsorganisaties, jeugd-GGZ. Nu krijgen andere partijen de ondankbare portefeuilles met de meeste maatschappelijke weerstand, terwijl de financiën op dezelfde plek blijven, de VVD. Geld uitgeven aan kanonnen, bezuinigen op de zorg en de lasten verhogen. Ze hebben er zin in bij de VVD. Wij houden u veilig…
Nieuw elan? Nauwelijks. Alternatieve rechterflanken ontbreken (Ja21, BBB), een socialere koers via links is niet gekozen GL/PvdA, PvdD, CU. Het resultaat is een minderheidsconstructie die vooral bestuurlijk moet overleven — niet inhoudelijk moet verrassen.
Ondertussen wordt de rekening breder uitgerold. Hogere lokale lasten, hogere verbruiksbelastingen, meer indirecte heffingen. Energie, verblijf, mobiliteit, bezit — alles tikt aan. Wie spaart of erft betaalt, wie werkt betaalt, wie verbruikt betaalt. Maar structurele doorbraken op wonen, mentale zorg en toegankelijkheid van voorzieningen blijven uit.
Defensie-uitgaven stijgen stevig — maatschappelijk herstel stijgt voorzichtig, als het al stijgt. Wachttijden verdwijnen niet door drones. Een vastgelopen woningmarkt beweegt niet door begrotingstechniek. En vertrouwen groeit niet door snelheid van formeren.
Nederland vroeg om stabiliteit met visie. Het kreeg stabiliteit met herhaling.
Dat is geen frisse start. Dat is een doorstart.