In oktober zijn er weer verkiezingen. De media zal het u niet vertellen, maar het huidige stemstelsel faalt. De koppen schreeuwen nu alweer dat “de PVV de grootste is” op basis van peilingen die iets meer dan 30 zetels voorspellen— alsof 20% van de stemmen een volksbeweging vormt. Alsof één op de vijf Nederlanders spreekt voor iedereen.
Dat is misleiding. En erger nog: het is gevaarlijk.
Want wat zeggen die cijfers werkelijk?
✔️ Ongeveer 80% van Nederland stemt niet op de PVV.
✔️ Vrijwel alle andere partijen sluiten samenwerking met Wilders uit. Die afkeer zal ook in de achterban spelen.
✔️ Toch dwingt het huidige systeem ons om net te doen alsof deze partij de wil van het volk vertegenwoordigt.
Waarom? Omdat ons stemstelsel alleen positieve voorkeuren meet — en protest, afwijzing of weerzin volledig negeert.
Tijd voor een eerlijke correctie
De kiezer weet vaak niet precies wat hij wil, maar wél wat hij niet wil.
En dat is legitiem. Dat is democratie. Maar ons stelsel laat dat niet toe.
Wij pleiten voor een radicale maar eenvoudige aanpassing:
Laat iedere stemgerechtigde twee stemmen uitbrengen — vóór, en tegen een partij.
Geen ingewikkeld systeem. Geen ranking. Geen puntenverdeling.
Gewoon: wie steun je, welke partij wijs je af?
In een land waar proteststemmen steeds vaker de uitslag bepalen, is het onbegrijpelijk dat afkeer geen democratische waarde heeft. Als de meerderheid van Nederland iets niet wil, moet dat zichtbaar en voelbaar zijn in de uitslag.
Dat is nu niet zo. Het huidige stelsel maskeert maatschappelijke tegenstellingen, voedt populisme, en maakt ruimte voor manipulatie — zowel van binnenuit als van buitenaf.
Met negatieve stemmen maak je dat ongedaan.
Nederland is geen talkshow
We hebben in Nederland ruim twintig politieke partijen. Twintig! Je zou denken: wat een rijkdom aan ideeën. Wat een diversiteit. Wat een levendige democratie. Maar wat we vaak krijgen, is een soort permanente talkshow waar vooral de hardste roepers aan het woord komen.
Wie het hardst klimaatpaniek!, oorlogsdreiging! of asielcrisis! roept, haalt de voorpagina. Niet omdat het waar is, maar omdat het lekker bekt. Want ja, angst verkoopt, feiten minder.
En de kiezer? Die is slimmer dan men denkt. Die weet echt wel wanneer hij wordt bespeeld. Wanneer een politicus een probleem groter maakt dan het is, of een oplossing belooft die nergens op slaat. Alleen: het huidige systeem luistert daar niet naar.
Daarom zeggen wij: doe even normaal. Laten we het weer hebben over beleid in plaats van paniek. Over oplossingen in plaats van oneliners. Geen politiek op volume, maar op inhoud.
Nederland verdient geen spektakelcoalitie, maar een werkbare toekomst. Met partijen die niet schreeuwen om aandacht, maar werken voor vertrouwen.
Ons kiesstelsel beloont herrie, niet integriteit
In het huidige systeem telt alleen de plus. Alleen de stemmen vóór. Dat betekent dat een partij met een vaste, fanatieke achterban — hoe klein ook — de Kamer in komt. Ook als het merendeel van Nederland die partij ronduit gevaarlijk of absurd vindt.
Met 3% ja-stemmers ben je met 4 zetels binnen.
Met 97% nee-stemmers lig je daar niet wakker van.
Dat is geen democratie. Dat is een vacuüm waar gezond verstand verdwijnt. En waarin de stem van de nuchtere meerderheid wordt overstemd door de schreeuwende minderheid. Waarin we gevoelig worden voor buitenlandse inmenging. Net als bij die andere verkiezing eerder dit jaar voor het beste liedje. Met veel liedjes om te kiezen, kan een fanatieke achterban makkelijk “douze points” scoren voor hun favoriet. Dat mogen we niet accepteren voor de verkiezingen van ons landsbestuur, dus “Niet weer douze points voor de PVV”.
Wat dan wel?
Een stelsel met voor- én tegenstemmen. Gewoon:
- Eén stem vóór een partij die je steunt.
- Eén stem tegen een partij die je liever niet in de Kamer ziet.
Zo kan de kiezer zeggen: “Ik kies deze partij omdat ik hun plannen goed vind, maar ik wil die andere partij niet aan de macht.” Dat is eerlijk. Dat is volwassen. En het dwingt partijen om te bouwen aan vertrouwen, niet aan volume.
Het zorgt ervoor dat partijen die breed worden afgewezen, geen macht krijgen. Dat extremen niet langer profiteren van desinteresse. En dat stemmen weer gaat over inhoud, in plaats van effect.