De regeringspartijen laten zich regelmatig voorstaan op te komen voor de keihard werkende Nederlander. En daartegenover wordt de buitenlander met keihard beleid aangepakt. Het lijkt vooral belangrijk jezelf als keihard te positioneren dus dat hoor je vaak terug komen in debatten. Dus de politiek komt op voor de sterksten. Die luie politiek kost ook niks, je hoeft voor hard werkende mensen namelijk weinig op te lossen.
Lager gewaardeerde mensen. Die het echte werk doen hebben kennis en vaardigheden die de zogenaamd keihard ‘werkende’ hoger opgeleide mensen ontberen. De regering richt zich dus op de verkeerde mensen? Juist onder de werkelijk keihard werkende mensen bevinden zich namelijk de migranten, de gemarginaliseerden en verdrukten, en tussen hen velen die zich op willen werken. Maar dat opwerken vinden de niksnutten maar niks.
Ik neem je even mee. Waar ben je nu? Waar zit je met een dampend kopje koffie of thee? Wat heb je aan? Waar zit je in? Of op? In wat voor ruimte ben je? Wat zit er op de muren, hoe komt het licht naar binnen. Waar lopen de stroomkabels? Hoe is de stof geweven van de stoel waar je op zit? Welke vaardigheden waren nodig om de tafel te maken, de kussens te naaien, de koffiebonen te plukken. Van welk materiaal is je kleding gemaakt? Waar komt het vandaan wie heeft de vezels geoogst, de garen gesponnen, de stof geweven, het kleurbad gegeven, de stoffen genaaid. Wie heeft de rode koffiebessen geplukt, te drogen gelegd, gebrand, verladen, verscheept, verpakt. Wie heeft jou koffiemachine geassembleerd?
Het was een kleine moeite een paar passen naar de keuken en je moest je arm optillen. Voor een ferme druk op de knop. En hier zit je dan. Heerlijk met een bakkie pleur, even een beschouwelijk stukje van ‘voor, deregeringspartij.nl’ te lezen.
We gaan lekker aan het werk, opeens lijkt dat een uitstekend idee.
Voor, de regeringspartij.nl
Hoevaak staan we erbij stil hoeveel mensen voor ons bezig zijn geweest? Om de ogenschijnlijk totaal vanzelfsprekende dingen mogelijk te maken. Dat bewustzijn hebben we te weinig. Anders zouden we in grote dankbaarheid op de vloer knielen. Om zoveel koninklijke aandacht te waarderen. In het volle besef dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. En dat we er alles aan moeten doen om het lijden van anderen draaglijk te maken of te voorkomen. Want wij ‘de niksnutten’ zijn het niet, die het keiharde werk doen.
Of je nou de volkskrant of het NRC leest. Voor of tegen Israel bent. Putin een kleine lul vindt. Wij zijn een land van gepensioneerde ontevreden niksnutten. Waar jongeren rond hun 28ste beginnen bij te dragen. Om op hun 29ste in een burn out en dertigers crisis op de bank bij een therapeut te belanden. Een triathlon of ander luchtledige prestatie brengt je er weer bovenop en daarmee maak je impact in de bubbel van je sociale weiland. Om dat nare gevoel dat het er allemaal niet toe doet kwijt te raken.
Hoe komt het toch dat ik niet weet wie ik ben? Ik sta elke dag in de file. Ik ga één keer per jaar op wintersport, als het kan twee. Ik heb een mening en ik durf die mening te geven. Ik heb keihard gestudeerd voor mijn mbo – hbo – universitaire studie. Ik koop als het kan biologisch. Maar af en toe als de aanbiedingen lonken doe ik het toch niet. Ik kan onmogelijk al die etiketten scannen dus ja, meer dan mijn best kan ik ook niet doen, toch? Ik heb zonnepanelen op mijn dak gelegd, van een Chinees merk. Maar ik moet niks hebben van buitenlanders. Die bezetten onze huizen. Ik maak mij zorgen over de zorg. Over het onderwijs. Over het klimaat, Gaza, Oekraine. Maar ook over het verdwijnen van de bakker, de slager, de groenteman, de winkelier. Internet is een heerlijke plek om te shoppen. En Pic Nic is wel een makkelijke innovatie. Ik ben blij dat overal camera’s hangen om criminelen bij mij weg te houden. En gelukkig kan het systeem alle transacties volgen die ik doe, ik heb niks te verbergen.
Ik heb de aardappeleters van Van Gogh gezien. Maar ik heb geen idee hoe een aardappelboom er eigenlijk uitziet? En waar ze geplukt worden….Ze liggen altijd gewoon in de supermarkt, of bij de patatkraam op de kermis.
Katoenplukken, schapen scheren, fruit oogsten, bakken, koken, lassen, weven, in elkaar zetten, schuren, schilderen, sjouwen, sjorren, naaien, snijden, kneden, hakken, zagen, snoeien, graven, scheppen, houwen, trekken, duwen, stapelen, mengen, knopen, smeren, vegen, plakken, toetsen, zoeken, strelen, aaien. Allemaal werk-woorden.
Muziek, schilderij, gerecht, feest, meubelstuk, kozijn, metselwerk, ouderenzorg, enz.. Allemaal resultaten van werkzaamheden door oefenen, proberen, uitzoeken, trial & error, noeste en liefdevolle arbeid.
Maar we komen er niet toe want ons ego zit zich druk te maken om ideeën en idealen. Deze zitten ons zo in de weg. We verdrinken achter schermen in PowerPoint, todolijstjes en Excel sheets tussen het oppoetsen van het LinkedIn profiel door, als we ‘werken’. En social media als we vrij zijn hoewel bij rechtse leiders zoals de PVV is dat ook werk…
En! Veel echt werk kan en wordt gedaan door lager opgeleiden? Maar zij zijn het die met hun zintuigen in het werk; horen, zien, voelen, denken, proeven, aanvoelen. Zij zijn daarom minder behept met existentiële vragen en staan dichter bij het mens zijn mits de arbeid op een menselijke schaal plaatsvindt. En dat laatste gaat dus mis. Omdat er teveel niksnutten zijn. Daardoor moet alles efficiënt, snel, goedkoop en ontmenselijkt. Bovendien wordt de niksnut een verwend niet tevreden te krijgen monster die nota bene degene die voor hem zwoegt buiten de deur wil houden. Tsja….
Neem de man in Libanon die gister in het journaal voorbij kwam. Hij zei: “Ik heb met beide partijen niks te maken niet met Iran, niet met Hezbollah. Hun mening interreseert me niet. Ik wil gewoon leven met mijn gezin maar mijn huis is aan puin geschoten. Door mensen met een mening met een ideaal, een heilige strijd en ambities. Mensen met macht en geld.
De noodtoestand, waar in Nederland geen sprake van is, wordt niet veroorzaakt door de gewone hardwerkend man. Die op de vlucht moet slaan of wordt verdrukt. Maar door de hoger opgeleide met zijn ideeën, wanen en idealen. Die er keihard voor moet werken om de steeds dunner en schraler wordende zeepbel te stutten om te krijgen wat hij wil. Rupsje Nooitgenoeg de niksnut.
Nou we stellen ons voor dat het weer een pittig stukje was vandaag dus vanhieruit gunnen we je een doekje om het zweet van het voorhoofd te vegen.
We gaan lekker aan het werk er iets moois van maken, opeens lijkt dat een uitstekend idee.
Voor, de regeringspartij.nl